Iran - Heartbeat Iran, an art-research travel, May 2005 | <



Heartbeat Iran is tot stand gekomen door de Dutch Art Institute en Gerrit Rietveld Academie. Na een uitgebreid lezing programma reisden 50 studenten, kunstenaars en intellectuelen naar Teheran, Shiraz, Yazd en Isfahan om het contemporaine Iran en haar culturele wortels te bestuderen. Machteld Aardse heeft voornamelijk contact gezocht met de bevolking door onder meer digitale fotografie en tekenen op papier.
Het project zal worden afgerond met een publicatie met een ieders bijdrage, verwacht in 2008.

Motivatie IRAN 2005 - Machteld Aardse

In mijn werk staat macht centraal. "Macht is in continue beweging" in het krachtenspel van en het spanningsveld tussen mensen. Dit ongedefinieerde gebied onderzoek ik door middel van tekeningen en interacties met mensen. In mijn omgeving zoek ik sub- en mannenculturen op, zoals die van bouwvakkers, jagers, boksers en kinderen. De hoofdspelers krijgen hun rol, terwijl ik als vrouw en kunstenaar voor een groot deel de controle heb over de performance, tekening, over vraag en antwoord van de geobserveerde machtssystemen. Ik ben degene die de beweging op zoekt en in gang zet.

Maar wat gebeurt er wanneer ik als vrouw een niet-controlerende rol heb? Reizend ben in een groep en volledig omringd door een niet-westerse cultuur. Een cultuur die door mannen en geloof gedomineerd wordt en waarvan ik de taal niet begrijp? Is die zo wezenlijk verschillend van ons? Wat als ik juist vanuit deze onmachtige positie werk? Hoe kijk ik naar de verschillende machtsrollen, bewegingen en patronen. Wat gebeurt er met de basis van tekening, communicatie, schrift, verbeelding en uitbeelding? De vraag zal zijn: welke betekenis krijgt lijn en taal? Waar gaat het in de basis dan om? Hoe is macht dan te zien? Hoe kan ik dit vanuit mijn eigen beeldtaal herformuleren? Waar ben ik dan?

In het verlengde van mijn werk zie ik Iran als een bijzonder "werkkader". Voor het eerst in contact komen met de Islamitische cultuur in het huidige Iran en de ervaring ondergaan. Hoe het is om niet in staat te zijn om te begrijpen en mijn eigen vanzelfsprekendheden van beeld en taal als niet meer "van zelf sprekend" kan hanteren. Zover mogelijk tracht ik opening en ontmoetingen met de Iraanse bevolking te vinden, gevaarlijk of juist humoristisch? Tijdens de reis wil ik zo veel mogelijk open staan voor de beweging van macht, dialoog en communicatie registreren en een eigen taal creëren die toegankelijk is. Foto's, tekening en tekst. Man / vrouw , macht / onmacht, de beweging en het spanningsveld tussen mij, de groep en de Iraanse mensen.

^ top